Op 7 augustus 1974 werd door B&W de naam Plateelbakkerstraat vastgesteld.
Een plateelbakker is iemand die plateel bakt oftewel majolica, aardewerk met tinglazuur. Rond 1500 werd dit aardewerk door Italianen geïntroduceerd in Antwerpen. Na de val van die stad verspreidde de majolica/nijverheid zich over Noord-Nederland.
Onder invloed van Chinees porselein ontstond het Delftse aardewerk. In Breda -dus ook niet in Princenhage- hebben nooit plateelbakkers gewerkt.
Ambachtenbuurt
De Plateelbakkerstraat maakt deel uit van de bebouwing in Breda-West, waarbij allerlei zijstraten van de Ambachtenlaan een naam kregen die verwijst naar -veelal verdwenen- beroepen. De naam van deze straat herinnert aan de plateelbakkers die vooral in de 17e t/m de 19de eeuw actief waren in Nederland. Het bekendste voorbeeld is het Delfts plateel, internationaal beroemd als ‘Delfts Blauw’.
Historie
De plateelbakker werkte nauw samen met de schilder, die de decoraties aanbracht, en de ovenstoker, die zorgde voor het bakken en glazuren. In Brabant waren minder grote plateelcentra dan in Holland, maar ook hier kende men het gebruik van geglazuurd aardewerk in huis en kerk. Met de industrialisering in de 19de en 20ste eeuw ontstonden fabrieken die plateel op grote schaal gingen produceren. Het ambacht in zijn originele vorm verdween, maar plateelwerk wordt nog steeds gewaardeerd als cultureel erfgoed en verzamelobject.
Weetje…
Wist u dat de term ‘plateel’ oorspronkelijk verwees naar tegels en platen van aardewerk, maar later ook gebruikt werd voor alle soorten beschilderd aardewerk.
